Fulden Ufacık

Bu eserde yer alan hikayeler hayattaki her mevsime tanıklık ettirtiyor okuyucuya. Kimisinde bir yaz akşamının ruha iyi gelen sıcaklığını, kimisinde yaşanan olaylar sonucunda yüreğinde taşıyamadığı duyguların dimdik duran ağacın sonbaharda dökülen yaprakları gibi yere düşmesini, kimisinde geçmiş anıların yarattığı boşluğun kış soğununda karlar altında kalmasını aktarırken içerine gelecek olan baharın umudunu da serpiştirir. Çünkü hayatta ne yaşanılırsa yaşansın hayatın içerisinde bazen baharın olduğunu fısıldar.

""İnsan kabuklu bö­cek gibi bir şey. Baktı dışarısıyla başedemiyor, kaçıveriyor içeri. Bu kimsenin kabahati değil."

Güven, beş harften oluşan bir kelime olarak gözükse de insanın ruhunun en diplerinde hissedilen yoğunluğu fazla ve yok olduğunda artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının bilinci ile hareket edilir. Geride kalan enkazdan sağ çıkmak ise mücadelelerin en zorudur. 

Yıl 1918, Birinci Dünya Savaşı tüm şiddetiyle kendisini gösterirken Emily Bryce ailesinin sağladığı korunaklı hayatında olanları izlemek zorundadır. Fakat Emily seyirci olmak yerine en iyi arkadaşı Clarissa gibi insanlara yardım etmesi gerektiğini ruhunun her bir zerresinde hissetmektedir. Ailesinin ona biçmek istediği rolün kendisine ait olmadığının bilincinde ve kendi hayatının kontrolünü eline almak için zamanın geldiğinin farkındadır. Çünkü yirmi bir yaşına basmak üzeredir ve ailesinin onun hakkındaki kararlarına uymak zorunda olmadığı yaşın gelmesini sabırla beklemiştir.

Emily planlar kurarken hayatın da ona bir sürprizi vardır: Aşk. Hiç beklemediği bir anda kapısını çalan ve bildiği her şeyin bambaşka bir yönde akmasına neden olacak cesur ve yakışıklı Avusturalyalı savaş pilotu Robbie Kerr artık kalbinin merkezindedir. Fakat savaş devam ederken aşkın toprakta filizlenmesi mümkün müdür?

Bu cümlelerden sonra yazarın kim olduğunu bilerek adım atılacak, ancak o, bu kitapta "Agnes'in kocası" olarak yer alacak. Çünkü bu kitabın baş kahramanı Agnes. Atılan adımlarda Agnes'in hikayesi kucak açarken bu roman bir yasın derinliğini en çarpıcı şekilde gösterecek okuyucuya. İlk bölümde geçmiş ve şimdi iç içeyken ikinci bölümde ise yaşanan derin acının yasına tanık olunacak. Bu bölümler gerçekliğin ve kurgununun birleşmesi ile harmanlanmış. Eserin derinliği ise burada kendisini net bir şekilde belli edecek. 

"Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır."

İsimsiz bir kız çocuğunun hikayesi bu. O, yoksul bir ailenin çocuklarından sadece birisi. Aileye yeni gelecek bebek de eklenince bakım daha da zorlaşıyor. Ailesinin çözümü ise onu başka bir aileye geçici olarak bırakmak. Böylelikle evden bir boğaz şimdilik eksilecek. 

Eser, Emanet Çocuk'un Kinsellaların evine gitmek için bir pazar sabahı babasıyla yola çıkmasıyla başlıyor. Bilinmezliğin keskinliğine doğru adım atan küçük kız çocuğunun zihnindeki soruların ve gidilen yerde onu neler beklediğinin tarifsiz sancısı ilk sayfalarda kendisini belli etmektedir.

Peki başka bir aileye emanet edilen çocuk, daha önce karşılaşmadığı bir ailede kendini evinde gibi hissedebilecek mi? Onun duyguları ve düşünceleri önemli mi, özellikle ailesi için?

Bir eve ait olma ve aile üzerine yazılmış bir eser. İsimsiz kız çocuğunun ağzından kaleme alınması eserin okuyucuyu daha da içine çekmesine olanak sağlıyor. 1980'lı yılların İrlanda kırsallarında isimsiz ve Kinsella çiftine emanet edilen küçük kız çocuğu ile karış karış dolaşırken yaşam denilen olguyu onunla yeniden tadacak okuyucu.

"Her şey bir başka şeye dönüyor, daha önce her ne idiyse onun başka biçimine."

Sayfa sayısı az olsa bile derin bir eser Sergüzeşt. Yazıldığı dönem düşündülüğünde birçok kişinin şahit olduğu hatta dile getirmediği bir konu hakkında kaleme alınmış: İnsan Ticareti. Özgürlük ve esaret kavramlarını incelikle nakış gibi işlenerek dönemin toplumsal yapısını tüm gerçekliği ile okuyucuya sunar yazar.

Farsça macera veya serüven anlamına gelen Sergüzeşt, Dilber'in küçük yaşta Kafkasya'dan esir olarak İstanbul'a getirilip satılması ile başlıyor. Satıldığı yerde gördüğü eziyetler ve sınıf ayrımını yüreğinin derinliklerine hissetse de o konaktan kurtulmak için elinden geleni yapsa da köleliğinin sonucu olarak geri dönmek zorunda kalır. Çünkü onun kendi hayatı üzerinde hiçbir hakkı olmadığı bir kağıt üzerinde satıldığında küçük yaşta Dilber'e gösterilmiştir.

"Fakat hiç ağlamıyordu. Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvettin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, bizde o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerini alan dokunaklı bir sessizlik en şiddetli acıyla dökülen gözyaşlarından daha yürek sızlatıcıdır."

Yıl 1957. Albert Camus Nobel Barış Edebiyatı Ödülü'nü almak için gittiği Stockholm Belediye Sarayı'nın kürsüsünden sesleniyor dinleyicilerini. Bu konuşma ile sayfalar çevrildikçe onun yaşamının en önemli anlarını bir film şeridi gibi gözlerinin önüne geliyor okuyucunun. Laurent Gnoni'nin her bir çizimde Camus ile Cezayir ve Fransa sokaklarının derinliklerini izlerken ailesi ve arkadaşlarıyla olan ilişkilerine tanıklık edilecektir.

"Sevgi ve birkaç sözcük çizilmiş bir kaderi değiştirebilirdi."

Yazar, çizgi romanı sanki Albert Camus'un çocukluk arkadaşı yazmış gibi kaleme almış. Bu çocukluk arkadaşı Albert Camus'e sanki bir mektup yazmış gibi Albert Camus'un hayatını tıpkı bir hikaye gibi anlatıyor ve neler düşündüğünü sevgisini göstererek açığa çıkarıyor. Bu detay bütün çizgi romanın havasını tamamen bambaşka bir boyuta taşıyor. Aslında her yerde bulunabilecek bir biyografiyi okuyucu hayatın içerisindeki birçok duyguyu hissederek ve içinde yaşayarak Albert Camus'un ruhunu keşfedecektir. Özellikle annesi, ülkesi ve yazma ile olan ilişkisini...

"Yazar, kendisine varoluş nedeni sağlayacak yaşayan bir toplum duygusunu yeniden bulabilir. Bu yalnızca, elinden geldiğince, mesleğini yüce kılan iki görevi üstlenmesi koşuluyla olur: Hakikate Hizmet ve Özgürlüğe Hizmet. Hakikat gizemli, kaçak ve daima elde edilmesi gerekendir. Özgürlük ise tehlikelidir, hem çoşku verir hem de yaşaması güçtür."

Albert Camus'un belki de en bilenen eserlerden birisi olan Yabancı şu cümle ile başlar: "Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum." Duygular ve gerçeklik üzerine düşündüren bu cümle onun hayattaki her bir olayı yazabileceğinin fısıltısını çoktan iletmiştir okuyucusuna. Özellikle acı üzerine yazdıklarını hayata bakış açısının bir göstergesi niteliğinde. 

Annesini çok sevse de zenginlerin okuluna gittiği ilk zamanlarda bir anda annesinin öldüğünü -çünkü diğer çocukların ailesi gibi zengin değil- söylemesi ve bundan utanç duyması; bana Yabancı kitabındaki ilk cümleyi hatırlattı. 

Cezayir'in hem eserlerinde hem de gazete yazılarındaki büyük önemi ise hayatının en önemli yapı taşı. Eser ilerledikçe Nobel Barış Ödülü konuşmasını ve Said Kessal'ın ona yönelttiği soru ile adalet ve annesi arasında söylediği son söz ile gerçekliğin acısını derinlikle göstermiştir.

"Acılara merhem olan sözcükler. Senin sözcüklerin bizimdi ve bizim olarak kalacak. Eskimiş kuşağımızın sözcükleri. Gelecek nesillerin sözcükleri."

José Lenzini'nin ünlü Camus uzmanı olması da eserin derinliğine katkı sağlamış. Eğer biyografi türünde eserler ve çizgi roman okumaktan hoşlanıyorsanız bu kitabı mutlaka incelemelisiniz.

Her şey tam olması gerektiği gibi. Stocktan ailesi geçmişte olduğu gibi hala zengin, hala emlakçılıkla uğraşıyorlar, hala saygın bilinen bir aileler ve hala Ananas Sokak'ındaki o evde bu ihtişamlı ailenin eşyaları mevcut. Geçmişten kalsalar bile...

New York'un o ihtişamlı sokaklarından birisi olan Ananas Sokak'ında Stocktan ailesinin tek oğlu Card, kendileri gibi zengin olmayan Sasha ile evlendiğinde onların evi Ananas Sokak'ta çoktan hazırdır. Card'ın çocukluğunun geçtiği bu ev Sasha gibi sıradan bir aileden gelen birisi için bir lüks olmalıdır onlara göre. Peki ya Sasha'ya göre o bu eve ait midir üstelik onu servet avcısı olarak gören Stocktan ailesine rağmen?

Stocktan ailesinin en büyük kızı Darley, aşk evliliği yaparak belki de ailesindeki birçok kişinin yapmayacağı bir davranışa imza atmıştır. Tanınmış ve köklü bir üniversiteden mezun kariyer basamaklarını tırmanabilecek zeka ve güce sahipken o, iki çocuğuna bakmak için bu yoldan vazgeçmiştir. Eşi ile yaşadığı güzel hayatı ise Malcolm'un başkasının hatası yüzünden kovulması ile bambaşka bir evreye doğru ilerlemeye başlamıştır.

Stocktan ailesinin en küçük kızı Georgina ise el bebek gül bebek yetiştirilmiş şımarık ve hayatın kendi etrafında döndüğüne inanan yirmi altı yaşında bir kadındır. Kar gütmeyen bir kuruluşta çalışırken yaşanacak bir olay sonucunda hayatı artık eskisi gibi olmayacaktır.

"Çok sevdiği bir insanı bir başkasının gözünden görmek ne kadar tuhaftı."

Borges, herkesin bildiği veya tanık olduğu durumları çarpıcı cümleleri ile sunuyor bu eserinde. Amacı psikolojik denemeler/öyküler yazmak olmadığını dile getirse de bu kısa yazılarda insanlığın gidebildiği en dibe doğru sürüklüyor okuyucuyu. 

Tarihi kurmaca olarak da nitelendirilebilen deneme öykülerinde zayıf halkanın güçlü tarafından acımazsızca ezilişini sanki okuyucuyla sohbet edermiş gibi sayfalara aktarmış Borges. İnsanlığın tarih boyunca sadece kendisini düşünen bir varlık olduğunu, kazanan veya en yüksekte olmak için attığı her adımda altında kalanları hiçe saydığının soyut bir göstergesi bu denemeler. 

Gaddar Kurtarıcı Lazarus Morell yazısında zenci beyaz -ırk ayrımını- Amerikan tarihine atıfta bulunarak ele alırken kölelerin kendi çıkarları doğrultsunda bir kukla gibi kullanılmasını irdeler. Akla Ziyan Sahtekar Tom Castro'da zengin olmak için duyguların kendisine has hislerini kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirilmesi ele alınırken Kadın Korsan Dul Çing'de intikam veya en üste olmak için her şeyin yok oluşunun derinliği mevcuttur, özellikle de insanlığın kayboluşunun...

Kötülük Tedarikçisi Keşiş Eastmen'de Amerika sokaklarındaki çetelerin dünyasına tanık olurken sırt eğlenmek veya kendini düşünerek kıyılan canların ve tek olmak için gerekirse herkesin yok edilebileceği bir dünyanın kapılarını açarken Duygusuz Cani Bill Harrigan'da ise Western'in acımazlığının soğukluğu karşılar okuyucuyu.

Münasebetsiz Protokol Görevlisi Kozuke No Suke'de kendi çıkarlarını düşünerek hareket ederken onurun hiç sayılmasını köklü geleneklerin izlerini göstererek aktarırken Maskeli Boya Ustası Merv'li Hakim ve Vesaire'de dinin insanlar üzerindeki etkisine gönderme yapılmıştır. Pembe Köşedeki Adam'da ise Arjantin sokaklarının karanlık sırlarına doğru gizemli bir yolculuğa çıkacak okuyucu.

"Yaşarken kibrinden geçilmeyen insanoğlu, ölünce sinekleri toplamaktan başka bir işe yaramıyor."

İnsan kendi kibrinde boğulurken en dibe doğru alçalır ancak unuttuğu ölümün onu her an ziyaret edebileceğini gösteren bu deneme öyküleri okuyucuyu Borges'in gerçekleri haykıran kalemiyle birleşince sarsacaktır.

Eğer bu türde eserler okumaktan hoşlanıyorsanız kitaba mutlaka bir şans vermelisiniz.

Hayat, Mürüvvet için kolay olmamıştır. Babası, Mürüvvet henüz küçükken evi terk edip gittiğinde ardında kalanları hiçe saymıştı. Annesinin sevgisizliği ile geçen yılların şahidi odasındaki dört duvarken deli damgası yemesi ise onun için kaçınılmaz bir sondu. Kimse tarafından anlaşılmayan -anlaşılmak istenmeyen- Mürüvvet yapılacak en iyi şeyin susmak olduğuna karar verdiğinde birçok şeyden vazgeçişin hüzünlü bir çığlığıydı bu.

Bilmediği şey ise içindeki ruhun bir kuş gibi çırpınışlarını bedeninde henüz hissetmediydi. Sessiz bir vazgeçişin arkasında kendisi için savaşan kişinin annesinin olmadığını bilmek beklemenin yüreğindeki hazın sonucun bir göstergesiydi. Geriye kalan umut kırıntısını masadan kaldırmak elinden gelen son çareydi onun için.

"Beklemek. Bu bana göre bütün insanların hikayesi çünkü hepimiz bir şeyleri bekliyoruz. Her zaman beklentimiz var ve asla bitmiyor. Büyümek, okumak, iş sahibi olmak, evlenmek, çocuk büyütmek, çocukları evlendirmek, yaşlanmak derken en sonunda ölmeyi bekler bir halde buluyoruz kendimizi. Olaylardan beklentilerimiz, insanlardan beklentilerimiz, kendimizden beklentilerimiz... Aslında hepsi, büyük bekleyişin bir parçası."

Fakat onun için karar verilen sona katlanamadığında yüreğinden hafif de olsa bir kuş sesi yankılacaktır. İşte onun hikayesi belki de bu eylem ile başlayacaktı. Nerede olduğunu bilmeyen kendisini arafta kaldığını hisseden Mürüvvet'in başkalarında aradığı değer ve mutluluğu kendi içerisinde bulmaya çalışmasının hikayesi bu. Zorluklar ve yaşanan her bir olayın ruhunda yarattığı travmalardan tıpkı bir anka kuşunun küllerinden doğması gibi kendi Mürüvvet'ini bulma hikayesi bu. Herkesin ondan bir beklentisi varken o başkaları tarafından hissettiği değerin peşinden gitmişti kendisini unutarak. Kendisi için iyi gelen şey olan yazmak ise belki de hayattan bir kaçışken karşılaştığı her insanın küllerini birleştirmesi umudun kısık ama etkili gücüydü.

"Şu görmüş olduğun değersiz güller, çiçekçinin ışıklı raflarında sergilenen güllerden çok daha güzel. Varsın kimse görmesin, kimse koklamasın, kimse dermesin! Yeter ki yaşasın! Yeter ki vaktinden evvel hoyrat ellerde solmaya mahkum olmasın, zamanı geldiğinde yeniden solduğu topraklarda yeşersin. Bir şeyin fazla rağbet görmesi onun daha güzel olduğu anlamına gelmez."

Okuyucu sadece Mürüvvet'in hikayesine tanık olmayacak bu eserde, kendi hikayesini de düşünerek sayfaların arasında kaybolacak. Yazarın kendisine has dili ile Mürüvvet'in tanık olduklarına baktığı pencereden kendi dünyasını aydınlatmaya çalışacak. Karanlık sandığı veya pes ettiği yerden kendine doğru bir adım atabileceğine inanıp hayata karşı direnecek. Bu yüzden bu eseri okurken okuyucunun kendi hayatını sorgulaması gerekmektedir.

Eğer bu türde eserler okumaktan hoşlanıyorsanız bu kitaba bir şans verebilirsiniz.

Shintarou 16 yaşında tek başına yaşayan liseli bir genç. Hayatı yarı zamanlı çalıştığı işi ve okulu arasında geçerken bir sabah balkonunda uyuyan bir kız gördüğünde gözlerine inanamadı. Ancak bu kızın normal bir insan değil bir melek olduğunu anladığında sıradan hayatı eskisi gibi olmayacaktır.

Aşkın İkinci Şansı: Bir Prens manga serisinin üçüncü kitabında Amelia'nın nişanlısı Reese ve yasak aşkı hakkındaki gerçeklerin su yüzeyine çıkması ile Amelia'nın hayatında önemli değişiklikler kendisini belli etmeye başlayacaktır. Büyü Akademisi'ndeki eğitimi ve geleceği için çabalarken aynı zamanda Prens Sarge'in araştırması için ona destek olur. 

Prens Sarge'in araştırmasında Amelia'nın da yardımıyla çok önemli bir bilginin peşinden giderken yaşanan olayların ardından Amelia'nın Lenia Kontluğu'nun tek varisi olması topraklarının akibetini belirsizleştirmiştir. Ancak Prens Sarge'in bambaşka bir planı vardır.

Prens Julius'un sarayda gerçekleşecek nişanında birçok ülkeden davetlinin olması ise geçmişin izlerinin yeniden yaşanmaması için sıkı önemler alınmasına neden olurken Amelia'nın başına gelecekleri kimse tahmin edemezdi.

Serinin üçüncü kitabında karakterlerin -özellikle de Amelia'nın- gelişimine tanık olunacaktır. Yaratılan evrenin olaylarla pekiştirilmesi ile okuyucunun manganın içerisine doğru adım atmasına olanak tanıyacaktır.

Gökçen ve Murathan için masallarını yazmak vakti gelip çatmıştır. Onları masalı kimi zaman hüznün en derinliğini kimi zaman ise çocukluğun sevincini ruhlarına işliyordu. Zaman akıp gitse de geri gelmeyenler her zaman yanı başlarında kendilerini hissettireceklerinin bilinci ile emin adımlarla ilerlediler.

Hodaka Nanamura'nın yaptığı eylemin sonucu olarak yeniden lisenin ilk yılına döneceğini bilseydi bu davranışta bulunur muydu bilinmez ama o sınıf arkadaşı Hanamitsuji Sora'yı korumak için kamyonun altında çoktan kalmıştı.

Her genç gibi onun da liseye başlarken hayalleri vardı: Lise yılları çok güzel geçecek ve birçok arkadaşı olacaktı. Fakat hiçbir şey istediği gibi gitmedi ve lise hayatı yalnızlıkla sona erecekti o gün kamyonun altında kalmasaydı..

Hayatının sona erdiğinin bilinciyle gözlerini açtığında onu bekleyen sürpriz ise bambaşkaydı. Lisenin ilk gününe geri dönmüştü, üç yıl önceye...

Bu dönüş veya geçmişe gitme durumunu fark ettiğinde ise artık aynı hataları yapmayacağına emindir. 

"İnsan ilişkilerindeki en zor şey, ilişkiyi kurmak değil.. sürdürmektir."

Yaptıklarından ders çıkararak ikinci lise hayatında artık arkadaş edinmeyecektir. Taa ki Hanamitsuji Sora'nın ona yalınızlıktan kurtulması için yardım edeceğini söylemesine kadar.. İşte onun ikinci lise hayatı böylelikle yeniden başlamış oldu.

"Kaçmak dediğin şey, pasif bir seçimdir. Ama ben arkadaş edinmeye çalışmıyorum çünkü bunu bilinçli olarak istemiyorum. İnsan kendi istediğiyle seçtiği yolu kaçış diye adlandırmaz, değil mi?"

Geriye dönüş olgusu işlenirken aynı zamanda lise dönemindeki ilişkilere de değinilmesi eseri ön plana çıkarmış bana göre. Asosyallık ve arkadaşlık olgusunu çizimler ile hem tebessüm ettirerek hem de okuyucuyu düşündürerek aktarması eserdeki merak unsurunu ön plana çıkarmış. İkinci şansın değerlendirilmesi ve ana karakterin bakış açısı incelikle işlenmiş bana göre. Mangayı kapatırken devamında neler olacağını düşünürken buldum kendimi.

İlk kitapta daha çok konunun ana hatları ve ana karakterlerin özellikleri göz önünde olsa da serinin devamında Hodaka'nın ikinci lise hayatındaki sosyal yaşantısının izlerine şahit olunacağını düşünüyorum. Konusu ve çizimleri ile lise döneminin içerisinde kendinize bir yer bulacaksınız.

Eğer zamanda geriye gitme ve ikinci şans gibi temalardan hoşlanıyorsanız bu manga serisini seveceğinizi düşünüyorum. 

Elana Ferrante'nin herkesin dile getirmek istemeyeceği veya dile getirmekten çekineceği duyguları olduğu gibi kalemine yansıtmasını Karanlık Kız'ın her sayfasında tanık olacak okuyucu. Köklerini reddetme, annelik, kadın olma ve benlik üzerine inşa edilmiş bu eserde geçmiş ortaya çıkmaya hazır bir volkan gibi Leda'nın ruhunu püskürtecektir. 

"Anlatması en zor şeyler, kendimizin bile anlayamadığımız şeylerdir."

Her şey o kıyı kasabasına gitmesi ile başladı. Yıllarını iki kızı ve işine adayan İngiliz edebiyatı öğretmeni -akademisyeni- Leda, kızlarının babalarının yaşadığı ülkeye -Kanada'ya- gitmesiyle  uzun bir yaz boyunca saatlerce kitaplarına gömülüp, güneşlenip yüzebileceği bir tatil planlamıştır. Başlarda her şey istediği gibi ilerlerken bir gün sahilde gördüğü Napolili aile radarına giderek ona geçmişindeki rafa kaldırdığı anılarını yere serpmesine neden olur. Onları gördüğünde veya iletişime geçtiğinde herkesten saklamak istediği kökleri içinden çıkarak düşüncelerini alt üst eder. 

"Varoluşun kimi zaman ironik bit geometrisi vardır."

Sahilde karşılaştığı bu Napolili aile içerisinde onu çeken iki kişi vardı: Nina ve Elena. Anne ve küçük kızı... Onları sahilde gördüğünde kendi annesi ve kızları ile yaşadıkları sanki bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken okuyucuya hiçbir şeyi saklamadan olduğu gibi gösteriyor. Nina ve kızının sahilde oyun oynarken veya Napolili ailenin diğer üyeleri ile ilişkisini -özellikle Nina'nın- gözlemlerken yaşanan bir olayın sonuncunda yaptığı çarpıcı eylemin nedenlerini sorgular. 

"Söylenmemiş, söylenmişten daha çok konuşur."

Kısa ama okuyucuyu derinden sarsan Karanlık Kız'ta yazar, Leda'nın Napoli geçmişinin onda yarattığı etkiyi çocuklarıyla olan ilişkisini etkilemesini aktarırken aile ve kadın olmak kavramlarını Leda üzerinden göstererek toplumda yer alan kalıplara gönderme yapmıştır. Genç yaştan anne olan Leda, kocası sürekli yurtdışına giderken çocuklarıyla evde kalmak zorundadır. İkinci plana attığı kariyeri ve dışarıda yaşanan hayatın özgürlüğü Lena'nın ruhunda oluşturduğu derinliği kendisine has cümleleri ile satırlara dökmüş. 

"Bekliyorsun, yoruluyorsun, yeniden beklemeye başlıyorsun. Bir şeyler olacak ve sen bu arada daha sabırsız, belki daha tehlikeli bir hal alıyorsun."

Toplum normlarına keskin bir çizgi ile yapılan eserlerden hoşlanıyorsanız Karanlık Kız aradığınız eser olabilir. Mutlaka okumanızı öneririm.

Ahmet Şerif Doğan'ın okuduğum her eserinde okuyucuya anlatmak ve göstermek istediği olgular mevcut. Distopyatik Ütopya eserinde de ülke metaforu üzerinden insan davranışlarının sonuçlarını üzerine durmuş. Arka kapak yazısı ile -hiç kimsenin bilmek zorunda olmadığı bir ülkeden şiirler- aslında bilinmek istenmeyen ancak var olan ülkelerdeki insanların ruh halleri ölüm ve yaşam temaları ile aktarıyor.