Fulden Ufacık

Shintarou’un düzenli hayatı melek Towa’yı bir sabah balkonunda bulması ile eskisi gibi olmayacaktır. Üstelik stüdyo dairesinde onunla birlikte yaşamaya başlamışken Towa’nın bir melek olduğu da ortaya çıkmasıyla yeni bilinmezliklerin ayak sesleri yankılanır.

“İş ciddiye binince, sırrını paylaşabildiğin birinin olması nedense insanı rahatlatıyor.”

Serinin ikinci kitabında yeni bir misafir de karşılayacak okuyucuyu: Towa’yı merak edip gelen başka bir melek. Yeni bir meleğin belirmesi de beklenilmeyen olasılıkların başında yer almaktadır. Aynı zamanda Towa’nın dünyaya insanlarla iletişim kurabilmek ve onları tanıyabilmek için gelmesi  her an stüdyo dairede kalmaması gerektiğinin en büyük kanıtıdır. Towa dışarıdaki hayata tanık olmalıdır. 

Bu dünyada Sintarou ve gördüğü birkaç kişi dışında tanıdığı başka kimsenin olmamasından dolayı bu kutsal görevde ona yardım edecek kişi Sintarou’dan başkası değildir. 

Serinin ikinci kitabında sadece Towa ve Sintarou’nun değil, Sintarou’un yarı zamanlı çalıştığı işinden ve lisedeki arkadaşlarının yer alması olay akışının daha eğlenceli hale gelmesine olanak sağlamış. 

Stüdyo Daire serine başlamak isterseniz mutlaka birinci ciltten başlamanızı öneririm. Eğer seriye ikinci kitaptan başlarsanız olay örgüsünü anlamanız zorlaşacaktır. 

İlk ciltte kişi ve olay örgüsüne tanık olurken ikinci ciltte karakterlerin yeni düzene verdikleri tepkileri daha net bir şekilde görmeye başlıyoruz. Seride sevdiğim unsurlardan birisi de her bir karakterin kendisine has bir özelliğinin olması ve bu özelliğinin olay örgüsündeki birleşimidir. Bu sayede manga daha eğlenceli hale gelirken okuma zevkini arttırmış. 

“Kendine değer vermezsen, başkalarına değer vermek de zor olur.”

Yüzümde bir gülümseme ile ikinci kitabı kapatırken serinin üçüncü kitabında başlarına neler geleceğini düşündüm. Çizimlerin detaylıca olması ve karakterlerin ustaca düşünülmesi birleşince manganın akıcılığını ve merak unsurunu ön plana çıkarmış. 

15 yaş üzeri olan bu manga serisini eğer romantik ve içerisinde fantastik unsurların yer aldığı eserlerden hoşlanıyorsanız incelemenizi öneririm.

Stüdyo Daire: Güneş Işığı, Melek Dahil 1 Kitap Yorumu 

O, güzeller güzeli Perihan'ın kara kuru kızı Peri. İsmine yakışacak bir Peri Masalı mevcut değil bu eserde. Çünkü Perihan'ın güzelliğinden nasibini alamadığı ve annesine göre halası Nazlı'ya benzeyen Peri, yıllarca annesinin gözüne girmek için çırpınıp durur. Ancak ne yaparsa yapsın Perihan için Peri, görmek istemediği bir manzara gibidir. Dağ gibi yakışılıklı esmer kocasının ve kendi güzelliğinin birleşimi bembeyaz tenli güzeller güzeli bebeğini esmer tenli olarak gördüğü ilk andan itibaren Peri'nin masalı çoktan siyahlara boyanmıştı.

"Adım gibi eminim ki çirkin olmak yoktur. Çirkin hissetmek vardır.Sen istediğin kadar güzel ol. O hissi içinde taşıyorsan başkalarının sana güzel demesi farketmez."

Diana, Hektor, Eric, Lucas ve Vanessa... Beş kişilik birbirlerinden bambaşka karakterlere sahip bir grup, sınavların ve arkadaş ilişkilerinin önemli olduğu liselerindeki koridorlarında her zamanki gibi günleri geçerken bildikleri hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını anlayacaklardır. Her şeyin planlı olması için çaba sarf eden Diana'nın dilinden tanık olunacak olayların başlangıcı ise sıradan gözüken bir okul gününün sounda Hektor'u takip ederken gördüğü manzaradır. Sadece kıpkırmızı iki gözün göründüğü bir yaratık tarafından ısırılan Hektor'un kötüleşmesi ile saklandığı yerden çıkan Diana için uyanma vakti çoktan gelmiştir.

Diana için bilinmeyen bir girdabın içerisine doğru adım attığının bilinci sarsıcı bir gelişmeyken tanık olduğu olay ile Noxborn dünyasının kapılarını araladığının farkında değildir.

"Noxborn dünyasında iki tür vardır. Kırmızılar; yani güç için öldürenler, yok edenler. Ve maviler; koruyanlar, yaşatanlar. "

Hektor ile kendisini ısıran yaratığın hangi taraftan olduğunu biyoloji öğretmenin cümleleri ile öğrenecektir. Okulda her gün gördüğü ve ailelerinin güvenerek çocuklarını emanet ettiği öğretmenlerinin aslında bambaşka kişiler olduğunu fark ettiklerinde gerçekliğin keskinliğinde yapmaları gereken tek şey hayatlarına giren yenilikleri kabullenip kendilerini korumaktır.

Gecenin karanlığında görünenler ve bilinenler güneş doğduğunda gizlenmek için kenara çekilir. Çünkü Noxborn evrenin kendisini hatırlatması için gecenin karanlığına ihtiyacı vardır.

Hektor'un mavi bir Noxborn olduğu anlaşıldığında ve vücudundaki değişimler de gözler görülür bir şekilde dikkat çektiğinde okuldaki dengeler de değişmeye başlayacaktır. Hektor'un yeni güçlerine alışmaya çalışırken yaşananlar beşli grubun çatırdamaya başladığının sinyalleri alarm niteliğinde belli olurken artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. 

"Güç, asla boşluk kabul etmez. Bir güç zayıfladığında, onun yerini almak için karanlıkta bekleyen başka bir güç mutlaka vardır. "

Serinin ilk kitabında Noxborn evrenine giriş yaparken görünenlerin arkasında yatan gerçekliği de irdeleyecektir okuyucu. Özellikle geçmişin sırlarını araştırırken tozlu raflardaki doğruların peşinde giderken güven unsurunu da sorgulayacaklardır. 

Yazarın merak unsurunu ön planda tuttuğu kalemi ile sayfalar hızlıca çevrilirken Noxborn evreninin kurallarını da şahit olacaksınız. Özellikle fantastik türde okuma yapmak isteyenlerin keyifle okuyacağı bu gençlik serisi, ilk kitabın sonunda yaptığı ters köşe ile neler olacağını düşünerek kitabı kapatacaksınız. Seri +13 yaş için uygundur.  

Eğer bu türde eserler okumaktan hoşlanıyorsanız Noxborn serisine bir şans verebilirsiniz.

Duyguların bedenden taşarak kaleme aktarılması denilebilir bu eserdeki şiirler için. Bu duyguların anlatılıp okuyucuya sunulması gerekiyordu. Şairin önsöz yazısında da belirttiği gibi şiirleri okuyucunun duygularına ortak olmak için sayfalara aktarılıp onlarla buluşturulmuştur.

Bir deniz manzarasıydı varlığın Bu yolda inip sadece seni izledim Ben imkansızı değil seni sevdim İmkansızda umut vardı Sende şiir"

Yaşanamayan ve yarım kalmışlığın kendisini gizlemek için büründüğü bir kılıf vardır. O anlar, hatırlanmak istemez çünkü hatırlandığı an beraberinde getireceği enkaz ruhsal bir yıkım ve pişmanlığın sesi olacaktır. Bu yüzden sıradan veya bilinen hayata devam etme güvenli bir limandır. Tıpkı Masal'ın yaşadığı hayat gibi..

"Yarım kalan her şey tamamlanmak üzere bir gün tekrar karşına çıkar."

İris ve Roman, rakip iki gazeteci, sadece birisi köşe yazarı olacak. İkisi için de bu pozisyon çok önemli, ikisinin amacı da aynı farklı dünyalardan gelseler de. Köşe yazarı olmak için her şeylerini ortaya atacakları bu rekabette hayatın onlara sunacağı sürprizden habersizler.

Onun istediği tek şey annesi ve babası tarafından sevilmekti. Sevginin gücünü göremese de o gülümsemeyi ve kahkaha atmayı seçti. Bir çocuğun savunmasız ruhuna en çok yakışanı kendisi bulup çıkarmak zorunda kaldı. Çünkü bu dünyada normal olan hiçbir şey ona sunulmadı, sunulmak istenmedi anne ve babası tarafından. 

"İleride ne olmak istediğini sorduğum zaman, jandarma olmak istediğini söyledi ve biraz bundan söz ettik. "Neden?" Çünkü insanlara yardım etmek istiyor­du."

Diana'nın küçük bedeninin hikayesi Sakar. O bedene, kaldıramayacağı yükler bindirildi. Anne ve babası tarafından gördüğü şiddetin boyutu ve Diana'nın vücuduna etkisini sayfaların içerisinde okurken yüreğiniz sızlayacak. Aynı zamanda her bir sayfada yazılanların gerçekten de yaşandığı aklınıza geldiğinde boğazınızda koca bir düğüm oluşacak.

Bu eser bir iç döküş ya da yazarın ruhunda birikmiş ve haykırmak istediği duyguların ortaya çıkması denilebilir. Kısa bir eser olsa da duygu yoğunluğunu her bir sayfada hissedecek okuyucu. Her bir cümlenin gerçekten yaşandığı bilinerek okunduğunda yazarın yaşadığı kırılmaların derinliği karşılayacak.

Herkesten farklı olmanın sanıldığı kadar kolay olmadığını, insanların kendisinden farklı olduğunu düşündüğü kişiler için düşündüğü kalıbın içinde kalmak istemediğini kalemine dökülen cümleler ile gösteriyor. Kendi hayatının izlerini deneme veya anı türünde sunarak okuyucu ile konuşuyor. Bir nevi onlara tanık olduğu hikayeyi ve geçmişi sunuyor filtre kullanmadan. 

"Doğanın işleyişine, düzenine, sistemine hayranım. Muhteşem bir döngü içerisinde dönüyor ve işliyor. Aslında doğayı incelersek hayata dair birçok şifreyi de çözmüş oluruz; bütün ipuçları doğada saklı."

"Hayat durmadan akıp giden bir bilgi seli gibi; bir değirmen gibi sürekli dönüyor, biz de bu çarkta bazen savruluyor ama sürekli yoğruluyoruz."

Hayattaki amacı bulmak ve yeniden kalkmak için adım atmak isteyen kişilere umut olacağını düşündüğün bir kitap. Aslında hayatın sıradanlığının veya monotonluğunun içerisinde kalmak istemeyen bir kadının hikayesi diyebilirim buna. Farklı olduğunu bildiği ve özgürlüğü için savaşırken yaptığı eylemin sonucunu ruhunda ve bedeninde düzeltmek isteyen bir kadın. Yazar, yaşamını kendi ellerinde yeniden tuttuğunu gösterdiği bu eserde kendi doğuşunu ancak kendisinin yapabileceğinin farkında olduğunu anlaşılır ve sade bir dil ile sunmuş kitabında. 

Eğer bu türde eserler okumaktan hoşlanıyorsanız kitabı inceleyebilirsiniz.

Gunji Akira, serinin ilk kitabında babasıyla ilgili bir gerçeği öğrenip Uzaylı Yönetim Organizasyonu'na katılması ile artık hayatının eskisi gibi olmayacağının farkındadır. Tokyo'yu başka gezegenlerden gelen ve kendi gezegenlerine gitmek istemeyen veya kötü amaçla Dünya'ya gelen uzaylılardan koruyacak kişilerden birisi olmanın şaşkınlığı ve hayatının yeni şeklinin heyecanı çoktan ruhunda filizlenmeye başlamıştır. Fakat bilmediği bir şey vardır.

Rilke'nin şiirlerinin ruhu gibi mektuplarının da bir dili olduğunu bu eserinde net bir şekilde kendisini belli ediyor. Yirmi üç tane mektubun her birisinde Rilke'nin düşüncelerinin derinliğine doğru bir yolculuk bekliyor okuyucuyu. Bu mektupların ana teması ise yaşam ve ölüm.

Bu eserde yer alan hikayeler hayattaki her mevsime tanıklık ettirtiyor okuyucuya. Kimisinde bir yaz akşamının ruha iyi gelen sıcaklığını, kimisinde yaşanan olaylar sonucunda yüreğinde taşıyamadığı duyguların dimdik duran ağacın sonbaharda dökülen yaprakları gibi yere düşmesini, kimisinde geçmiş anıların yarattığı boşluğun kış soğununda karlar altında kalmasını aktarırken içerine gelecek olan baharın umudunu da serpiştirir. Çünkü hayatta ne yaşanılırsa yaşansın hayatın içerisinde bazen baharın olduğunu fısıldar.

""İnsan kabuklu bö­cek gibi bir şey. Baktı dışarısıyla başedemiyor, kaçıveriyor içeri. Bu kimsenin kabahati değil."

Güven, beş harften oluşan bir kelime olarak gözükse de insanın ruhunun en diplerinde hissedilen yoğunluğu fazla ve yok olduğunda artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının bilinci ile hareket edilir. Geride kalan enkazdan sağ çıkmak ise mücadelelerin en zorudur. 

Yıl 1918, Birinci Dünya Savaşı tüm şiddetiyle kendisini gösterirken Emily Bryce ailesinin sağladığı korunaklı hayatında olanları izlemek zorundadır. Fakat Emily seyirci olmak yerine en iyi arkadaşı Clarissa gibi insanlara yardım etmesi gerektiğini ruhunun her bir zerresinde hissetmektedir. Ailesinin ona biçmek istediği rolün kendisine ait olmadığının bilincinde ve kendi hayatının kontrolünü eline almak için zamanın geldiğinin farkındadır. Çünkü yirmi bir yaşına basmak üzeredir ve ailesinin onun hakkındaki kararlarına uymak zorunda olmadığı yaşın gelmesini sabırla beklemiştir.

Emily planlar kurarken hayatın da ona bir sürprizi vardır: Aşk. Hiç beklemediği bir anda kapısını çalan ve bildiği her şeyin bambaşka bir yönde akmasına neden olacak cesur ve yakışıklı Avusturalyalı savaş pilotu Robbie Kerr artık kalbinin merkezindedir. Fakat savaş devam ederken aşkın toprakta filizlenmesi mümkün müdür?

Bu cümlelerden sonra yazarın kim olduğunu bilerek adım atılacak, ancak o, bu kitapta "Agnes'in kocası" olarak yer alacak. Çünkü bu kitabın baş kahramanı Agnes. Atılan adımlarda Agnes'in hikayesi kucak açarken bu roman bir yasın derinliğini en çarpıcı şekilde gösterecek okuyucuya. İlk bölümde geçmiş ve şimdi iç içeyken ikinci bölümde ise yaşanan derin acının yasına tanık olunacak. Bu bölümler gerçekliğin ve kurgununun birleşmesi ile harmanlanmış. Eserin derinliği ise burada kendisini net bir şekilde belli edecek. 

"Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır."

İsimsiz bir kız çocuğunun hikayesi bu. O, yoksul bir ailenin çocuklarından sadece birisi. Aileye yeni gelecek bebek de eklenince bakım daha da zorlaşıyor. Ailesinin çözümü ise onu başka bir aileye geçici olarak bırakmak. Böylelikle evden bir boğaz şimdilik eksilecek. 

Eser, Emanet Çocuk'un Kinsellaların evine gitmek için bir pazar sabahı babasıyla yola çıkmasıyla başlıyor. Bilinmezliğin keskinliğine doğru adım atan küçük kız çocuğunun zihnindeki soruların ve gidilen yerde onu neler beklediğinin tarifsiz sancısı ilk sayfalarda kendisini belli etmektedir.

Peki başka bir aileye emanet edilen çocuk, daha önce karşılaşmadığı bir ailede kendini evinde gibi hissedebilecek mi? Onun duyguları ve düşünceleri önemli mi, özellikle ailesi için?

Bir eve ait olma ve aile üzerine yazılmış bir eser. İsimsiz kız çocuğunun ağzından kaleme alınması eserin okuyucuyu daha da içine çekmesine olanak sağlıyor. 1980'lı yılların İrlanda kırsallarında isimsiz ve Kinsella çiftine emanet edilen küçük kız çocuğu ile karış karış dolaşırken yaşam denilen olguyu onunla yeniden tadacak okuyucu.

"Her şey bir başka şeye dönüyor, daha önce her ne idiyse onun başka biçimine."

Sayfa sayısı az olsa bile derin bir eser Sergüzeşt. Yazıldığı dönem düşündülüğünde birçok kişinin şahit olduğu hatta dile getirmediği bir konu hakkında kaleme alınmış: İnsan Ticareti. Özgürlük ve esaret kavramlarını incelikle nakış gibi işlenerek dönemin toplumsal yapısını tüm gerçekliği ile okuyucuya sunar yazar.

Farsça macera veya serüven anlamına gelen Sergüzeşt, Dilber'in küçük yaşta Kafkasya'dan esir olarak İstanbul'a getirilip satılması ile başlıyor. Satıldığı yerde gördüğü eziyetler ve sınıf ayrımını yüreğinin derinliklerine hissetse de o konaktan kurtulmak için elinden geleni yapsa da köleliğinin sonucu olarak geri dönmek zorunda kalır. Çünkü onun kendi hayatı üzerinde hiçbir hakkı olmadığı bir kağıt üzerinde satıldığında küçük yaşta Dilber'e gösterilmiştir.

"Fakat hiç ağlamıyordu. Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvettin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, bizde o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerini alan dokunaklı bir sessizlik en şiddetli acıyla dökülen gözyaşlarından daha yürek sızlatıcıdır."

Yıl 1957. Albert Camus Nobel Barış Edebiyatı Ödülü'nü almak için gittiği Stockholm Belediye Sarayı'nın kürsüsünden sesleniyor dinleyicilerini. Bu konuşma ile sayfalar çevrildikçe onun yaşamının en önemli anlarını bir film şeridi gibi gözlerinin önüne geliyor okuyucunun. Laurent Gnoni'nin her bir çizimde Camus ile Cezayir ve Fransa sokaklarının derinliklerini izlerken ailesi ve arkadaşlarıyla olan ilişkilerine tanıklık edilecektir.

"Sevgi ve birkaç sözcük çizilmiş bir kaderi değiştirebilirdi."

Yazar, çizgi romanı sanki Albert Camus'un çocukluk arkadaşı yazmış gibi kaleme almış. Bu çocukluk arkadaşı Albert Camus'e sanki bir mektup yazmış gibi Albert Camus'un hayatını tıpkı bir hikaye gibi anlatıyor ve neler düşündüğünü sevgisini göstererek açığa çıkarıyor. Bu detay bütün çizgi romanın havasını tamamen bambaşka bir boyuta taşıyor. Aslında her yerde bulunabilecek bir biyografiyi okuyucu hayatın içerisindeki birçok duyguyu hissederek ve içinde yaşayarak Albert Camus'un ruhunu keşfedecektir. Özellikle annesi, ülkesi ve yazma ile olan ilişkisini...

"Yazar, kendisine varoluş nedeni sağlayacak yaşayan bir toplum duygusunu yeniden bulabilir. Bu yalnızca, elinden geldiğince, mesleğini yüce kılan iki görevi üstlenmesi koşuluyla olur: Hakikate Hizmet ve Özgürlüğe Hizmet. Hakikat gizemli, kaçak ve daima elde edilmesi gerekendir. Özgürlük ise tehlikelidir, hem çoşku verir hem de yaşaması güçtür."

Albert Camus'un belki de en bilenen eserlerden birisi olan Yabancı şu cümle ile başlar: "Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum." Duygular ve gerçeklik üzerine düşündüren bu cümle onun hayattaki her bir olayı yazabileceğinin fısıltısını çoktan iletmiştir okuyucusuna. Özellikle acı üzerine yazdıklarını hayata bakış açısının bir göstergesi niteliğinde. 

Annesini çok sevse de zenginlerin okuluna gittiği ilk zamanlarda bir anda annesinin öldüğünü -çünkü diğer çocukların ailesi gibi zengin değil- söylemesi ve bundan utanç duyması; bana Yabancı kitabındaki ilk cümleyi hatırlattı. 

Cezayir'in hem eserlerinde hem de gazete yazılarındaki büyük önemi ise hayatının en önemli yapı taşı. Eser ilerledikçe Nobel Barış Ödülü konuşmasını ve Said Kessal'ın ona yönelttiği soru ile adalet ve annesi arasında söylediği son söz ile gerçekliğin acısını derinlikle göstermiştir.

"Acılara merhem olan sözcükler. Senin sözcüklerin bizimdi ve bizim olarak kalacak. Eskimiş kuşağımızın sözcükleri. Gelecek nesillerin sözcükleri."

José Lenzini'nin ünlü Camus uzmanı olması da eserin derinliğine katkı sağlamış. Eğer biyografi türünde eserler ve çizgi roman okumaktan hoşlanıyorsanız bu kitabı mutlaka incelemelisiniz.